- Stymulacja odrodzenia krajowej populacji sokoła wędrownego Falco peregrinus peregrinus, jednego z najrzadszych w Polsce i najbardziej zagrożonych wyginięciem, gatunków ptaków - poprzez osiedlenie go w środowisku stwarzającym pomyślne warunki egzystencji.

- Wzbogacenie bioróżnorodności warszawskiej przyrody o utracony niegdyś jej składnik- Uzupełnienie ekosystemu o drapieżnika spełniającego istotną rolę biocenotyczną i selekcyjną. Ta ostatnia funkcja ma też praktyczne znaczenie dla stanu sanitarnego miasta - poprzez eliminację chorych gołębi będących nosicielami infekcji zagrażających człowiekowi;

Restytucja sokoła wędrownego jako gatunku zagrożonego mieści się w krajowej strategii ochrony gatunkowej zwierząt oraz w międzynarodowych zobowiązaniach Polski, wynikających z konwencji dotyczących ochrony gatunkowej i ochrony bioróżnorodności. Przykłady z Europy Zachodniej i Ameryki Płn. dowodzą, że osiedlenie sokoła wędrownego w środowisku miejskim stwarza temu zagrożonemu gatunkowi szansę pomyślnej koegzystencji z cywilizacją. Obecny stan populacji sokoła w Polsce oraz w Europie Środkowo Wschodniej nie rokuje jej rychłego odrodzenia się w sposób naturalny. Podstawą programu reintrodukcji w Warszawie są:

1) "Program restytucji populacji sokoła wędrownego w Polsce" zatwierdzony przez Min. Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa, realizowany od roku 1990 pod kierownictwem Rady Programu, w której skład wchodzą przedstawiciele władz ochrony przyrody, Polskiego Związku Łowieckiego, kompetentni naukowcy oraz specjaliści z ośrodków hodowli sokoła.

2) Rezolucja Międzynarodowego Sympozjum "Europejski sokół wędrowny - jego status i przyszłość" (Ciechocinek 1994), opublikowana w Acta Ornitologica (30: 103 - 105, 1995)

3) Dokument "Podstawy merytoryczne projektu reintrodukcji sokoła wędrownego w Warszawie", opracowany przez prof. Macieja Luniaka dla w.w. Rady Programu Restytucji Sokoła Wędrownego w Polsce i przyjęty przez nią do realizacji od r.1996.

Projekt ma być realizowany przez dwie instytucje współpracujące na podstawie zawartego porozumienia:

1) Muzeum/Instytut Zoologii PAN (adres j.w.), Jako koordynator całości przedsięwzięcia, reprezentowany przez kierownika "Programu" - prof.dr hab. Macieja Luniaka. Instytut zoologii PAN był współorganizatorem ww (pkt.2) międzynarodowego sympozjum n.t. sokoła wędrownego - w szczególności jego restytucji. Prof. Maciej Luniak, reprezentował Instytut na w.w. sympozjum, jest autorem publikacji naukowej (Acta Ornitologica 30: 53 - 63, 1995) przedstawiającej stan wiedzy o miejskiej populacji sokoła wędrownego oraz o introdukcji tego gatunku do środowiska miejskiego. Specjalnością naukową prof. Luniaka jest awifauna miejska oraz ekologia miasta.

2) Ośrodek Rehabilitacji i Hodowli Ptaków Chronionych (ul. Osiedlowa 1A 87 - 800 Włocławek, tel. 0 -54 2355619) przy Zarządzie Parków Krajobrazowych Brudzeńskiego i Gostynińsko - Włocławskiego, jako realizator aspektu specjalistycznego, reprezentowany przez mgr Janusza Sielickiego. Ośrodek zajmuje się hodowlą sokoła wędrownego od r.1986, a od r.1991 prowadzi reintrodukcje sokołów na terenie parków krajobrazowych: Gostynińsko - Włocławskiego i Brodnickiego. Zdaniem ośrodka jest m.in. dostarczenie piskląt sokoła będących przedmiotem reintrodukcji w Warszawie. Mgr Janusz Sielicki współpracuje z ośrodkiem od początku jego istnienia, jest autorem publikacji o reintrodukcji sokołów, uczestniczył w w.w. reintrodukcjach prowadzonych przez ośrodek, a także reintrodukcji na terenie Pienińskiego Parku Narodowego. W r.1995 odbył staż w Milwaukee (USA) w zakresie reintrodukcji i ochrony sokołów wędrownych w środowisku miejskim. Jest sekretarzem ww Rady Programu Restytucji Sokoła Wędrownego w Polsce.

Głównym zabiegiem jest tu wychowanie w sztucznym gnieździe, umieszczonym na budynku w śródmieściu Warszawy w ciągu 3 sezonów lęgowych (1996 -1998) po 3 -5 piskląt uzyskanych ze sztucznej hodowli. Pisklęta będą wychowywane w taki sposób chroniący przed kontaktem z człowiekiem, żeby ich zachowanie po wypuszczeniu na wolność było naturalne. Po opuszczeniu gniazda ptaki te będą miały też zapewnioną dalszą opiekę, aż od osiągnięcia całkowitej samodzielności. Równocześnie w kilku miejscach zostaną zainstalowane sztuczne gniazda, stwarzające sokołom korzystne warunki do przyszłego osiedlenia się w Warszawie, gdy po dwóch latach osiągną dojrzałość lęgową. Opisaną metodę introdukcji sokołów pomyślnie wypróbowano na wielu terenach, a liczne przykłady z miast niemieckich i amerykańskich dowodzą jej skuteczności.

Przewidywanym bezpośrednim efektem i obiektywnym kryterium oceny skuteczności realizacji programu będzie po upływie około 3 lat (okres dojścia do dorosłości reintrodukowanych ptaków) osiedlenie się w Warszawie, ewentualnie w innych miastach Polski - zaczątku trwałej naturalnej populacji sokoła wędrownego. Będzie to oznaczało osiągnięcie celów wymienionych w pkt.1.

 Strona główna | Strona pokrewna 2 | Strona pokrewna 3

Stronę przygotował: Sławomir Sielicki